De Volkskrant
12 mei 2011 Weinig origineel concept met vleugje slapstick
De ritmische muziek op xylofoon en piano stuwt de voorstelling van scène naar scène en gaat naadloos over in beroemde balletcomposities.
Het is een eenvoudig en bekend concept voor een kindervoorstelling: meisje of jongen stuit tijdens het scharrelen op zolder op een dekenkist met verkleedkleren/poppen/foto’s/relikwieën en blaast daarmee een oude wereld nieuw leven in. Het Nationale Ballet valt voor zijn allereerste kleutervoorstelling (voor publiek tussen de 3 en 6 jaar) terug op dit raamwerk. Niet origineel, wel pragmatisch. Danseres Angela Agresti bladert in de De Kleine Grote Kist eerst door een paar antieke boeken, waaruit onder meer een 3D-theatertje oprijst. Ze oefent wat beschreven dansfragmenten maar alles komt pas echt tot leven als onder een regen van gekleurde ballen uit een grote kist twee vrolijke dansclowns te voorschijn springen (Emily Ellis in bollenpak en Chao Shi in pipobroek). Zij verleiden haar mee te doen in trio’s en duetten, door de jonge choreograaf Ernst Meisner samengesteld uit het beroemde repertoire van Het Nationale Ballet. Zo vinden ze pluizige kattenmaskers in een kleine kist, waarmee ze een speels duet uit The Sleeping Beauty tot leven brengen. Agresti ontdekt natuurlijk ook spitzen en een tutu. Gevolg: een lieflijke solo uit Het Zwanenmeer.
De ritmische muziek op xylofoon en piano (compositie: Alastair Broadley) stuwt de voorstelling van scène naar scène en gaat naadloos over in beroemde balletcomposities. Af en toe overbruggen de drie dansers changementen door met hoedjes en ballen te dollen. Soms moeten ze hun grote-zaal-blik in de kleine studio nog laten varen, zodat hun interactie met het jeugdige publiek echt inhoud krijgt. Maar deze leden van het corps de ballet hebben er wel duidelijk plezier in om met een vleugje slapstick de kinderen kennis te laten maken met ballet (en de mimische kant ervan). De kleuters gieren het op hun beurt uit als rekwisieten door de lucht vliegen. En wanneer de dansers, liggend op hun rug, hun billen heffen, roepen ze vol afgrijzen: ‘Ieieieiek!’.
Het ‘naakte dikmaakpak’ in een kort fragment uit Groosland, het beroemde ‘dikkertjesballet’ van Maguy Marin dat in 1989 in première ging bij Het Nationale Ballet, geeft dan ook aanleiding tot veel hilariteit. Al zal de oorspronkelijke boodschap – kritiek op het slanke, langbenige lichaamsideaal in het klassieke ballet – volstrekt aan deze groep voorbijgaan. Lezen kunnen deze kinderen nog nauwelijks, maar ze zijn wel (waarschijnlijk voor de eerste keer in hun leven) in de Stopera geweest. En dan volgende keer graag een verrassender concept.
Annette Embrecht
> terug
Trouw
18 mei 2011
Ballet voor kinderen is beetje cliché, maar wel betoverend
Het Nationale Ballet danst voor het eerst in zijn geschiedenis een voorstelling voor de allerkleinsten.
De kleine grote kist voldoet aan alle eisen van ‘mijn eerste echte balletvoorstelling’. Met een mooie ballerina op spitzen in de hoofdrol, haar twee dansende vriendjes in kleurige kostuums en een vrolijk verhaal. Het ballet is een beetje cliché, maar daar zitten de kinderen niet mee: voor hen is het betoverend. Stap voor stap neemt de choreogra?e van Ernst Meisner, grand sujet bij Het Nationale Ballet, hen mee op reis naar de wereld van het theater. Op het toneel staat een grote kist waar een meisje omheen danst, alsof zij op zolder aan het spelen is. “In de kleine grote kist, zit het spul dat niemand mist. Zitten lang vergeten dromen.”
Uit deze Doos van Pandora komt alles tevoorschijn wat een theaterhart begeert. In een mum van tijd is er een decor met spots opgebouwd, waarin de drie dansers tot bloei komen. Ze dansen op spitzen op klassieke muziek, maar ook een tango, samba of volksdans, op de muziek uit een stof?ge radio.
Alastair Broadley componeerde muziek vol speelse geluiden, afgewisseld met klassiekers in alle mogelijke stijlen. Ook een kostuum uit de oude doos, het spectaculaire ballet Groosland (uit 1998), danst voorbij. In een dik blootpak beweegt een mannelijke danser op muziek van Bachs Brandenburger Concert. En dat is voor de kleuters een schot in de roos en ze gaan op de stoelen staan om het zo goed mogelijk te zien. Al heeft de jeugddans zich in de afgelopen jaren sterk ontwikkeld, de meeste topdansers dansen bij gezelschappen voor volwassenen. Een ensemble voor de jeugd misstaat ook Het Nationale Ballet niet.
Anita Twaalfhoven> terug