De man op wie alle ogen gericht zijn is Sir Peter Wright. Het is zíjn Sleeping Beauty die vanavond in première is gegaan en die ons hier op deze uitgelaten afterparty samenbrengt. Al bijna middernacht is het als dit wonderlijke gezelschap van dansers en oud-dansers, balletstaf, gasten, sponsoren, orkestleden, en technici allengs stilvalt voor Sir Peter. Ze weten, ze voelen: hier staat een legende. Hier staat balletgeschiedenis. Deze man was al een ster toen Het Nationale Ballet nog opgericht moest worden, en hij is het op zijn 84ste nog steeds. Bij alle grote gezelschappen van de wereld werkte hij, alle sterren van de balletwereld zette hij naar zijn hand. Hij heeft alles gezien, alles meegemaakt.
Ook Het Nationale Ballet kent hij al decennia, want sinds 1986 gaven we tientallen voorstellingen van zijn choreografie van The Sleeping Beauty, die hij speciaal voor het gezelschap maakte. Steeds was hij er aan het einde van de repetitiefase bij om de lat nog een stukje hoger te leggen. Ook dit jaar regeerde hij een week over onze studio’s. En daar staat hij nu na afloop van de première op het feestje, deze frêle man, op de plek waar Ted zojuist alle dansers heeft bedankt, de solisten van vanavond heeft laten toejuichen, en een stormachtig applaus heeft ontketend toen hij namens het gezelschap Sir Peter bedankte voor de enorme inspiratie die het steeds is om met hem te mogen werken.
Nu heeft hij zelf om het woord gevraagd. Spreken in het openbaar is iets wat hij zelden zal doen, daarvoor is hij te bescheiden. Maar je ziet dat hij de dankwoorden van Ted deze keer niet onbeantwoord wil laten. Zijn stem verraadt meteen emotie. Zou het komen om dit gezien zijn leeftijd wel eens de laatste keer zou kunnen zijn dat hij bij ons is? Of is het de ontroering van een ongelofelijk mooie voorstelling? Thuiskomen, zo beschrijft hij zijn relatie met Het Nationale Ballet. Welkom heeft hij zich ook deze keer gevoeld, in een warm bad van gastvrijheid en genegenheid. En dan, dan zijn er complimenteuze woorden. Hij was al zo vaak bij ons, zegt Sir Peter, 'maar zoals de groep nu werkt, zoals het er vanavond uitzag, zoals jullie nu presteren. Het gaat geweldig goed met deze groep, petje af'.
Ik schiet vol, en niet voor de eerste keer deze avond, sentimentele idioot als ik ben. Het kan zijn dat het door Tsjaikovski is gekomen dat de emotie zo dicht aan de oppervlakte blijkt te liggen. Het kan ook aan de solisten van vanavond, Jurgita en Cedric, hebben gelegen. Maar het is later onze balletmeester Sonja die onbedoeld verklaart waarom de woorden van de kleine man me zo raken: 'Als Sir Peter zulke complimenten geeft dan betekent dat wat. Dat betekent wat!'. En dat is het. Hij heeft verwoord wat we allemaal voelen, wat we vanavond allemaal hebben ervaren. Dat het momenteel ontzettend goed met ons gaat, dat de kwaliteit van het ensemble nog weer op een hoger niveau is gekomen. En dat we nog niet aan het einde van onze mogelijkheden zijn, dat ons harde werken zin heeft en niet onopgemerkt is gebleven. Inderdaad, als Sir Peter Wright zoiets zegt, dan betekent dat wat.
Hij besluit zijn toespraakje even simpel als doeltreffend met een geëmotioneerd driewerf 'Thank you. Thank you. Thank you'. Nee, Sir Peter, thank YOU!