Het is een hele kunst, dat “placeren” van de genodigden. Wie zet je waar? Er zijn nu eenmaal rangen en standen: sommige plekken in de zaal zijn beter dan andere. Net zoals sommigen genodigden belangrijker zijn dan anderen (ook al vinden ze zelf misschien van niet). De meest prestigieuze plek van Het Muziektheater Amsterdam? Frontbalkon, 1e rij, en dan liefst in het midden.
Wie mag daar zitten, en wie wordt er op de derde neergezet? Dat zijn gevoelige zaken. Het Hoofd Kunsten van het ministerie kan bijvoorbeeld niet “slechter” zitten dan het Hoofd Kunsten van de gemeente. Als de ene sponsor beneden in de zaal zit, waarom zit de andere dan wel op de tweede rij van het frontbalkon? En waar worden de artistieke gasten neergezet – die zijn toch zeker net zo belangrijk als de genodigden uit het bedrijfsleven en de politiek?
Het is een echte puzzel en die moet logisch in elkaar zitten, liefst ook nog in de ogen van de betrokkenen zelf. En die puzzel kan pas op de dag van de première zelf worden gelegd. Want de ervaring leert dat er behoorlijk wat genodigden op het laatste moment afzeggen. Of die zelfs gewoon niet eens op komen dagen! En zich ook niet afmelden. Dus blijven er met enige regelmaat stoelen leeg, zelfs op die 1e rij van het frontbalkon…
Zulke legen stoelen geven soms aanleiding tot vermakelijke taferelen. Want andere bezoekers zien nu hun kans schoon en schuiven vlak voor aanvang de 1e rij in om op deze allerbeste plaatsen van het theater plaats te nemen. En zo kan het voorkomen dat twee studentikoze types met slonzige kleren en wilde kapsels ineens naast de Hoofdsponsor komen te zitten. De andere genodigden weten natuurlijk niet wie er op die plaatsen hadden moeten zitten, en je ziet ze denken wie die types in godsnaam zijn die zo’n mooie plek toegewezen hebben gekregen…
Er kan bij de placering heel wat fout gaan, maar ook daarna. Want liggen de kaarten op de avond zelf eenmaal in enveloppen met de juiste namen erop gesorteerd bij de genodigdenbalie, dan moeten ze nog wel aan de juiste persoon worden meegegeven. En het is nooit helemaal uitgesloten dat, bijvoorbeeld, de kaarten voor Jansen bij Janssen terechtkomen. Zoiets komt gelukkig nauwelijks voor, want we hebben uitstekende mensen bij de balie staan die de meeste genodigden persoonlijk kennen. Maar die ene keer dat het gebeurt vraagt iemand zich de hele avond af wat hij heeft misdaan dat hij van zijn vaste stek op de 2e rij naar de 4e rij is gedegradeerd…
Laatst hoorde ik nog zo’n vermakelijk verhaal. De kassa van een Amsterdams theater kreeg een bestelling door van zes kaarten op naam van ene Mark Rutte. Onmiddellijk werd de directie ingelicht. Want als de minister-president naar een voorstelling komt, ook al is dat kennelijk een privé-bezoek, dan moet hij toch zeker even welkom geheten worden. Dus stond die avond de directeur paraat bij de hoofdentree. Maar toen om kwart over acht de voorstelling begon was de MP nog steeds niet gesignaleerd. Wel zaten er mensen op de stoelen die door Mark Rutte waren besteld. Waren dat ook weer van die types die wachten tot er stoelen leeg blijven en dan op het laatste moment daar gaan zitten? Zo zagen ze er wel uit! Maar navraag leerde dat de stoel van Mark Rutte bezet werd door… Mark Rutte, een 22-jarige student met dezelfde naam als de baas van Nederland.
Afijn, ik kwam zaterdag aardig te zitten: 2e rij frontbalkon, bijna in het midden. Minister-president Rutte was er (ook deze keer) niet bij. Hij heeft wel wat gemist. Een volle zaal bijvoorbeeld!