Zo’n 700 (!) aanmeldingen waren er - ook deze keer weer - binnengekomen. Op kantoor worden dan eerst de serieuze van de kansloze kandidaten gescheiden door een balletmeester. Daarna bekijkt Ted persoonlijk de paar honderd aanmeldingen die zijn overgebleven. Uiteindelijk selecteert hij er daarvan zo’n 130, die daadwerkelijk mogen komen. Want ook al stuurt iedereen een flatteuze foto van zichzelf in en tegenwoordig ook vaak een DVD, je moet jezelf toch in levende lijve bewijzen.
De studenten van de Nederlandse vakopleidingen ballet in Amsterdam en Den Haag hebben een voorsprong, want zij zijn al bekend: Ted kent ze van hun examenlessen en schoolvoorstellingen en de meesten hebben als stagiair(e) meegedaan met onze voorstellingen. Hij heeft deze keer al twee studenten van de Nationale Ballet Academie aangenomen voor volgend seizoen en met een aantal andere jonge Nederlandse dansers gesprekken gevoerd.
Zaterdag was het dan zover. Het Muziektheater zindert van jeugdige verwachting. Overal dansers, zich opwarmend, zenuwachtig frunnikend met hun kleding of stoïcijns wachtend, allerlei vreemde talen door elkaar, veel iPodjes in de oren. Ze weten: dit is hun kans. Vandaag moet je pieken als je bij Het Nationale Ballet wilt dansen.
Een van de kandidaten is een Chinees meisje van zeventien. Toen we op tournee waren in Beijing heeft haar moeder een hele avond in de lobby van het hotel zitten wachten op Ted. De moeder, die zelfs een tolk had meegenomen, klampte Ted uiteindelijk aan en liet foto’s zien: neem mijn dochter bij je gezelschap. Natuurlijk kon Ted dat ter plekke niet beloven. Wel wilde hij haar DVD bekijken. En dat leidde er uiteindelijk toe dat ze afgelopen vrijdag op Schiphol kon worden afgehaald door de ook nu weer behulpzame dansers Chao en Jing Jing. Die zullen haar vast wat tips hebben gegeven. Maar vandaag moet ze het helemaal alleen doen.
Eerst zijn de meisjes aan de beurt. In de grootste studio neemt de voltallige artistieke staf van Het Nationale Ballet plaats achter een tafel. Zestig dansers kijken verwachtingsvol naar de balletdocent, die straks zijn gebruikelijke dagelijkse les gaat geven. Iedere kandidaat heeft een nummer op zijn borst, de enige manier voor de staf om de dansers uit elkaar te houden. Rinat, onze balletdocent die de les geeft, en Olga, onze pianiste, stellen hen echter gerust: niemand zal zich bij ons gezelschap een nummer hoeven te voelen .
Ted houdt nog een korte toespraak. Jullie weten niet waarnaar wij op zoek zijn, zegt hij, 'dus als we je niet uitkiezen dan wil dat niet zeggen dat je het slecht gedaan hebt'. Inderdaad, misschien hebben we wel lange jongens genoeg in het corps de ballet, of juist te weinig. Maar de eigenlijke bedoeling van het toespraakje is iedereen een beetje gerust te stellen. Want al hadden we genoeg lange jongens (ikzelf ben trouwens 1,93 m), een groot talent laten we natuurlijk nooit lopen. En dat weten zij zelf ook wel..
En dan begint de les. Het is moeilijk om op te vallen in zo’n grote groep. De balletmeesters noteren. Vaak zien ze meteen wie er kansloos zijn. Maar iedereen mag de les van anderhalf uur afmaken. Dat is bij andere gezelschappen trouwens wel anders: daar loopt iemand rond om de kanslozen aan te tikken. “Thank you”, krijg je dan te horen, en dan meteen de Studio uit. Inpakken en wegwezen, terug naar Cuba of Siberië.
Na de les steekt de artistieke staf de koppen bij elkaar. Nummers die opvielen gaan over de tafel. Wie willen we terugzien, wie mag naar huis? Vorig jaar was dat iedereen. Niemand was interessant genoeg. Ook niet al die dansers die al bij andere gerenommeerde gezelschappen dansen maar die zich hadden aangemeld omdat ze graag zouden willen overstappen naar Het Nationale Ballet. Een hele dag voor niets.
Vandaag is het tot grote opluchting van de staf anders, want zes meisjes wordt gevraagd later op de middag terug te komen. Eerst zijn de jongens nog aan de beurt, want ook zij moeten een hele les doen. Hierna volgt weer een selectie, met vijf gelukkigen. Deze zaterdag mogen er dus maar liefst 11 dansers door naar de volgende ronde, zoals dat ook in de terminologie van het populaire TV-programma So you think you can dance heet.
En die tweede ronde is genadeloos. Nu moet je laten zien dat je niet alleen technisch het niveau aankunt, maar dat je ook een echte danser bent. Deze ronde wordt er namelijk repertoire ingestudeerd. Zo kan beoordeeld worden of je snel aanwijzingen oppikt, of je lef hebt en uitstraling, of je echt kunt bewegen.
En wie bleven er over? Wat was de uiteindelijke oogst van een deze Open Auditie? Een jonge Fransman kreeg een contract aangeboden, drie meisjes en één jongen kregen te horen dat we ze gaan bellen als er een plek vrij komt. Alleen zij waren goed genoeg voor Het Nationale Ballet. Vijf van de zevenhonderd.
En onze Chinese kandidate? Die zit straks thuis te wachten op een telefoontje uit Holland – want zij behoorde tot die drie meisjes. Komt er een vacature? En is zij dan degene die we gaan uitkiezen? Zo niet, dan zal ze vast bij een ander gezelschap auditeren. Of ze probeert het misschien volgend jaar wel weer opnieuw. Nieuwe ronde, nieuwe kansen.