Nog maar een paar jaar geleden kwam Het Nationale Ballet niet meer op tv. Het contact met de NPS was uitgedoofd. Geen geld, geen visie, geen plannen. Maar inmiddels zijn we mediapartner van de NTR en waren we al twee jaar prominent tijdens de kerst op televisie.
Naar onze Don Quichot keken dit jaar op Tweede Kerstdag zo’n 140.000 mensen. Naar de dansfilmpjes zullen dat er wel zo’n 50.000 zijn. Voor ons zijn dat interessante aantallen: 50.000 is de helft van het aantal bezoekers dat we jaarlijks in het theater ontvangen! Maar voor televisie zijn dat, als we eerlijk zijn, kaboutercijfers. Voor Boer zoekt Vrouw blijven miljoenen Nederlanders thuis. En ook So you think you can dance trekt spectaculair veel kijkers. Dat laatste is trouwens goed voor ons, zou ik zeggen. Want ook geschoolde balletdansers doen er aan mee en dat maakt ballet toegankelijker voor een breed publiek.
En een breed publiek bereiken, dat is natuurlijk het mooiste. Toen ik drie jaar geleden iets wilde gaan doen aan de afwezigheid van ons gezelschap op televisie had ik dan ook wilde plannen. Op zoek naar Clara, bijvoorbeeld. Een talentenjacht om de nieuwe (kleine) Clara te zoeken voor De Notenkraker. Zoiets zou toch veel kijkers moeten kunnen trekken. Al was het maar al die vrouwen die er ooit zelf als zevenjarige van droomden om ballerina te worden. En over zo’n programma wilde ik graag met de Avro praten, omdat die zich op een groot publiek richt.
Maar wat ik toen nog niet wist, is dat de omroepen de cultuur hebben verdeeld. Dans en Opera, dat doet de NTR. En niemand anders. Cabaret is exclusief van de Vara. Klassieke muziek is bij de Avro ondergebracht. Dus zelfs al zou de Avro Op zoek naar Clara best een leuk idee vinden, dan nog zullen ze het laten liggen. Zo is dat officieel afgesproken door de omroepbazen. Ik was dus op de NTR aangewezen.
Over deze Hilversumse ruilverkaveling heb ik me eerst nog stevig opgewonden. Waarom kun je met je goede idee niet gewoon terecht waar dat het beste past? En waarom is een hele kunstvorm afhankelijk van die ene omroep die bepaalt wat ze de moeite waard vindt om uit te zenden? Maar klagen heeft meestal geen zin. Je kunt er beter wat aan gaan doen. Dat hebben we dus gedaan, onder andere door zelf plannen te ontwikkelen en te produceren. Dat er nieuwe mensen bij NTR kwamen hielp ook. En naarmate de samenwerking met de NTR gaandeweg steeds beter en effectiever werd verdampte mijn irritatie. En begon ik in te zien dat de vaste combinatie omroep-kunstvorm ook voordelen heeft. Een gespecialiseerde redactie bijvoorbeeld, minder versnippering, meer verantwoordelijkheidsgevoel, betere contacten. Dat heeft de afgelopen tijd al veel opgeleverd. En toen ik vrijdag met Bart en Joost, de voor dans verantwoordelijke mannen van de NTR, stond te borrelen ging het al weer over nieuwe plannen. Dus hoor je mij vandaag de dag niet meer klagen over Hilversum.
Trouwens, er is meer dan Nederlandse tv alleen. Zo zijn we een van de eerste gezelschappen in de wereld die via iTunes te downloaden is (Hans van Manen Festival). Voorlopig alleen nog in de Verenigde Staten. Europa wordt later dit jaar uitgerold. En Don Quichot komt in april op DVD en blu-ray uit. Kortom, ik kan de champagne alvast wel weer koud zetten. Bij wijze van spreken dan, want het was vrijdag helemaal geen champagne wat er koud stond, maar het goedkopere cava – want ik moet ondertussen wel gewoon op de kleintjes blijven letten. Je dacht toch niet dat we al die filmpjes en opnames gratis en voor niets kunnen maken…