De abonnementenbrochure moet een topproduct zijn. Even aantrekkelijk als foutloos. Want het is een belangrijk verkoopinstrument. Ieder seizoen wordt zo’n 20% van al onze kaarten in abonnement verkocht. Maar behalve verkoopmiddel is de abonnementenbrochure nog veel meer. Want het is ook de samenvatting van 'wat' Het Nationale Ballet in het nieuwe seizoen behelst. Het is onze portfolio, met alle producties en programma’s – onze artistieke staalkaart. En het is onze ‘line up’, met overzichten van alle dansers en medewerkers die aan Het Nationale Ballet meewerken. Zelfs de orkestleden staan er in, terwijl Holland Symfonia toch echt een zelfstandige organisatie is. Maar dit soort dingen ligt gevoelig. De brochure is als het ware de jaarlijkse familiefoto en iedereen wil er op staan.
Het produceren van de brochure is een pittig klusje. De marketingafdeling moet in de eerste plaats zorgen dat ze alle programma-informatie heeft gekregen van Ted. Maar die is niet altijd al helemaal klaar met de programmering. Met name de gemengde programma’s willen nog wel eens wijzigen in een heel laat stadium. En dus waren er, ook deze keer weer, toch nog ‘last minute’ wijzigingen. Tot groot verdriet van de vormgever, die zijn met zorg opgemaakte pagina’s weer moet aanpassen. Behalve de programma’s is er heel veel feitelijke informatie die opgenomen en gecheckt moet worden. Klopt het dansersoverzicht nog? Als je een danser die gepromoveerd is nog in de lagere rang van vorig jaar laat staan wordt er straks geklaagd. Is het overzicht van medewerkers juist en volledig? Zijn alle prijzen op de juiste plek juist vermeld? Daar mag je geen fout in maken, want dat kan letterlijk geld kosten.
Niet alleen moet de brochure foutloos zijn, hij moet er ook aantrekkelijk uitzien. En die doelstelling is misschien nog wel bewerkelijker. Want wat is aantrekkelijk? Bovendien moet de brochure precies zo tonen en 'voelen' als het gezelschap: stijlvol maar niet pretentieus, esthetisch maar wel toegankelijk. Klinkt logisch, maar wat betekent dat? Wat de een mooi vindt, vindt de ander gewoontjes. Kleurgebruik, fotoselectie, pagina-indeling, formaat: het zijn allemaal vraagstukken die keer op keer opnieuw worden afgewogen. En niet door de vormgever in z’n eentje. Want ook de marketingmanager, de artistiek directeur en de zakelijk directeur hebben een mening. Juist in een culturele organisatie, waar schoonheid en esthetiek tot de dagelijkse kost behoren, hebben de vormgevers het niet gemakkelijk.
Dus geeft niemand zich gewonnen in de discussie over het logo '50 jaar'. De terugkoppeling aan de vormgever luidt: “Het is het net niet”. En hij krijgt het verzoek om nieuwe voorstellen te doen. Dus liggen er in de tweede ronde een heleboel velletjes met verschillende nieuwe logo’s voor '50 jaar' op de grond in mijn kamer. Ted, Sandra en ik cirkelen er omheen als gieren die hun prooi uitzoeken. Want vandaag moet er een keuze worden gemaakt, zo vlak voor de deadline. Uiteindelijk halen we een voor een velletjes weg. Totdat we een ontwerp overhouden waar we het over eens kunnen worden. “Maar dan moet de ontwerper nog wel de cijfers van '50' een beetje anders doen”. We zijn eruit.
De brochure is vrijdag naar de drukker gegaan. En het jubileumlogo heeft er een prominente plek in gekregen. Ik ben tevreden. Het is een mooi logo geworden, ook al is het een compromis. Misschien wel dankzij het compromis. Omdat Ted en ik het niet eens konden worden moest de vormgever het uit zijn tenen halen. Zo zie je maar: elk nadeel heeft zijn voordeel!