De mensen van de techniek zijn die dag ook op tijd in Het Muziektheater. Ook zij hebben nog veel te doen voordat om elf uur het programma in de grote zaal begint. Want dat programma is nogal ambitieus. Er worden maar liefst drie premieres gedanst. Dat geeft stress. In het drukke schema van Het Muziektheater was er namelijk geen gelegenheid voor een "doorloop", een aangesloten repetitie op het podium van de dansonderdelen met alle techniek erbij. "Dat is echt een probleem", had de productieleider eerder die week verzucht. In dit theater zijn we gewend om niets aan het toeval over te laten. "Nu kunnen we bijvoorbeeld niet 100% garanderen dat alles helemaal goed is belicht", was zijn boodschap. Hij had liever gezien dat Ted andere stukken had gekozen. Maar desondanks pakken onze technische mensen de uitdaging heel professioneel aan. Vanaf de vroege ochtend worden alle lichtstanden ingeprogrammeerd en wordt het draaiboek fijngeslepen. Ook de presentatie van het zaalprogramma krijgt de volle aandacht: de opkomsten, tijdsduur en inhoud van de praatjes worden een voor een doorgelopen.
Vroeger werd er een presentator ingehuurd voor het Open Huis. Een professional, type "bekend van radio en TV". Dus toen ik destijds aan de marketingafdeling kenbaar maakte dat ik die presentatie zelf wel wilde doen werd er sceptisch gekeken. Kun jij dat wel? zag je ze denken. Maar deze kans om zelf ook eens op het podium van een vol Muziektheater te staan liet ik niet lopen (ha!). Bovendien vond ik het veel beter dat deze zaal vol met vrienden en fans zou worden toegesproken door de "eigen" balletdirectie. Ik was er zeker van dat persoonlijk contact door deze trouwe fans veel meer gewaardeerd zou worden dan het gelikte optreden van een bekende Nederlander die zijn verhaal uiteindelijk toch van een briefje voorleest. Dus gaan Ted en ik sindsdien zelf het podium op.
Mijn "optreden" begint deze dag al eerder. Want ik moet de "Grote Ballet Quiz" presenteren tijdens het foyerprogramma. Er zijn leuke vragen over ballet voor me verzameld ("Hoe wordt een tutu schoongemaakt?") en de deelnemers hebben de keuze uit twee antwoorden. Degenen die kiezen voor antwoord A ("met een borsteltje in een bad") steken het blauwe kaartje omhoog dat ze gekregen hebben, zij die kiezen voor antwoord B ("door de stomerij") wapperen met het roze kaartje. Als je goed hebt geantwoord (A) dan mag je door. Net zolang totdat iedereen is afgevallen en er nog een winnaar over is. En die krijgt de nieuwe DVD van Don Quichot. Althans, dat was de bedoeling.
Tien over tien. Ik ben er klaar voor om mijn rol als quizmaster met verve te vervullen. Alleen, er wil niemand meedoen. Daar sta ik met mijn microfoon en mijn kaartjes, en zo'n tachtig lege stoelen. Publiek genoeg, daar niet van. Maar die lopen met een boogje om mijn lege stoelen heen. Ze gaan kijken bij de Kap&Grime of naar de bar voor een kopje koffie. Wat sta ik er knullig bij, zo in mijn eentje. Ik moet iets doen, want anders mislukt dit programmaonderdeel.
Dan herinner ik me een soortgelijke ervaring. Ik deed als 18-jarige vakantiewerk bij de V&D in Den Bosch en stond op straat voor de winkel achter een toonbank met Gelderse worsten, leverkaas en gebraden gehakt. Maar niemand had belangstelling voor mijn kraampje. Zelden zo voor schut gestaan. Dus moest ik een list verzinnen. Ik besloot passerende kinderen met een plakje worst te lokken. Want dat konden de moeders hun kroost niet ontzeggen. En zo stonden er weldra een paar dames aan de kraam. Dat viel ook andere passanten op, die op hun beurt een kijkje kwamen nemen. Ineens kon ik mijn aantrekkelijk geprijsde leverworsten gaan promoten. En ja hoor, de kassa begon te rinkelen.
Dat moet nog een keer lukken, denk ik. Ik moet gewoon beginnen met die Quiz. Het enige dat ik nodig heb is een enkele deelnemer. Ik zie een bekend gezicht, een trouwe Vriend(in) die ook met de balletreis naar China is weggeweest. Haar haal ik over om mee te doen: "als u tien vragen goed heeft krijgt u de DVD". Ik begin met het afvuren van mijn vragen, die ze allemaal goed beantwoordt. Nu krijgen de passanten ook ineens belangstelling. Her en der gaan er mensen zitten op de stoeltjes. Ik zie dat ze zelf ook nadenken of ze de antwoorden weten. Het wordt al snel druk om ons heen. Dus zoek ik een moeilijke vraag uit, die onze Vriendin onmogelijk kan weten. "Helaas, deze aardige mevrouw heeft niet gewonnen, dames en heren", kan ik nu roepen. "Maar u kunt dat wel! Doet u mee?" Als ik rondkijk zie ik tachtig mensen al braaf met hun blauwe en roze kaartjes in de aanslag zitten. List geslaagd. Als verse worsten gaan de balletvragen daarna over de toonbank.
Het is wel een beetje sneu voor onze balletvriendin, die mij uit de brand heeft geholpen en die ik als dank heb laten verliezen. Aan het einde van het Open Huis, als mijn werk als presentator van het zaalprogramma er weer op zit, vind ik haar bij de uitgang. Ik schenk haar alsnog de DVD van Don Quichot. We maken even een praatje. "Wat een heerlijke ochtend was dit", vertrouwt ze me toe. "En wat gaat het tegenwoordig goed met Het Nationale Ballet!". Zulke complimenten maken me trots. Trots op mijn collega's en al die vrijwilligers die voor dag en dauw zijn opgestaan, en op ons productieteam dat ook deze keer weer een foutloze prestatie heeft geleverd. Ook door andere bezoekers word ik aangesproken. Men heeft erg genoten van de drie premieres. Toch goed dat we dat hebben aangedurfd!
Volgend jaar doen we het nog een keer, zo'n Open Huis. Wel jammer dat ik nu een jaar moet wachten tot ik weer de presentator en quizmaster mag uithangen...