Dochter is vijf en zit in het balletklasje dat op het punt staat om zijn opwachting te maken bij de jaarlijkse grote balletuitvoering van de ballet- en dansschool. In een echte Schouwburg nog wel. Voor een paar honderd man publiek bovendien, want ook alle andere papa's en mama's en bovendien nog een buslading opa's en oma's zijn uitgerukt. Bosjes bloemen in de hand, camera's in de aanslag. Dit is een belangrijke dag.
Het is zover. Daar komen de eerste kinderen van haar klasje. Schattig hoor, die kleine meisjes in het onvermijdelijke roze. Een voor een komen ze in een rijtje op. Dochter is nog niet in beeld. Haar vriendinnetje wel; die komt parmantig op, duidelijk in haar element. De rij wordt afgesloten door de hulpjuf. Het hele klasje huppelt inmiddels op het podium in de "vleermuisdans" die ze de afgelopen weken zo trouw hebben ingestudeerd. Maar niet hun dochter. Die is niet opgekomen.
Ze begrijpen het niet: waar is hun meisje dan? Ze hebben haar toch echt enkele uren geleden in een staat van totale opwinding afgezet bij de Schouwburg. Ze zou worden verkleed en opgemaakt en daarna zouden ze oefenen op dat grote podium met die harde muziek. Maar waar is ze nu dan? Achtergebleven in de coulissen? "Ik vind de vleermuisdans stom", had ze inderdaad wel een paar keer geroepen na de les op zaterdagochtend. Heeft ze geweigerd om op te gaan? Of is ze in slaap gevallen tijdens het wachten?
Ondertussen is het klasje al weer klaar. Nog een keer een defilé over het podium, zwaaiend naar de zaal die beleefd applaudiseert, en dan af. Optreden 18 staat al weer klaar: de jazzdance klas van donderdagavond. Alsof ze daar nog zin in hebben! Maar na de pauze is er een tweede kans. Dan mag het klasje namelijk nog een keer: de Lieve Heersbeestjesdans. Dat is haar favoriet. En er is natuurlijk ook nog de Grote Finale als alle dansers nog een keer op het podium komen. Daar zou ze toch wel aan meedoen?
Tijdens de pauze staan ze er wat verloren bij. Andere ouders laten elkaar lachend de foto's zien die ze zojuist gemaakt hebben. Zou hun dochter ondertussen snikkend in een kleedkamer zitten? Er wachten nog vijftien optredens. 15! Getverderrie. Ze hebben geen zin meer in dat gestuntel. Bezwaard door het vooruitzicht van hun ontroostbare kleine ballerina zoeken ze hun plaatsje in de Schouwburg weer op. Wat duurt het lang, al dat onzinnige gezwaai en gedoe op dat podium. Wat is ballet eigenlijk lelijk wanneer het niet goed wordt uitgevoerd.
Als het tijd is voor de lieveheersbeestjesdans durven ze bijna niet te kijken. Het zal toch niet waar zijn dat ze deze hele middag hier voor niets hebben gezeten? Maar daar komt ze! Ja, ze is het! Vooraan in de rij nog wel. Trots de kin naar voren gestoken. Een grijns van oor tot oor. Geen spoor van podiumangst of van betraande ogen. Wat staat dat lieveheerspakje haar goed. En alle pasjes gaan zoals ze bedoeld waren. Vol overgave gaan de armen heen en weer. Een laatste buiging, en enthousiast zwaaiend naar de zaal dribbelt ze weer af. Het is volbracht.
Nu kunnen ze ontspannen. De magere benen van de tieners zijn nog steeds onbeholpen. De choreografietjes zijn nog even simpel. Maar alle dansjes die nu aan ze voorbij trekken veroorzaken geen ergernis meer. Integendeel. Want nu valt het ze ineens op hoe de dansers ervan genieten. Wat een onvoorwaardelijke inzet, daar op dat podium. Nu pas zien ze hoeveel liefde er eigenlijk in deze middag is gestopt. Alle zevenentwintig optredens hebben verschillende kostuums. Iemand moet die bedacht hebben, geregeld, genaaid. Iedereen is mooi opgemaakt. Er is licht. Er is projectie. Dat moet allemaal geregeld zijn door vrijwilligers. Achter de schermen zijn, zo vertelt het programmaboekje, wel twintig hulpouders actief om de kinderen te begeleiden. En natuurlijk ziet het er vaak niet uit wat er op het podium gebeurt. Maar maakt het eigenlijk iets uit? Want wat is het belangrijkste van deze jaarlijkse schooluitvoering? De technische perfectie? Welnee! Wat doet het ertoe hoe het oogt. Het gaat vandaag om iets anders. Hier wordt de diep menselijke behoefte gevierd om te bewegen, om je op muziek te uiten en zo met anderen te verbinden. Hier wordt gedeeld dat alleen al het streven naar schoonheid intens gelukkig kan maken. En dat het dansende lichaam daarbij je vriend kan zijn. Met al deze blije en trotse mensen in de zaal en op het podium wordt, even pretentieloos als doeltreffend, bewezen dat cultuur een eerste levensbehoefte is. Dit is, inderdaad, een belangrijke dag.
De Grote Finale. Daar staat ze, tussen al die andere dansers. Zo ziet trots en vreugde eruit. Blije en opzwepende muziek schalt uit de speakers. Alle dansers zwaaien naar het publiek en dat klapt op zijn beurt vol overgave ritmisch mee. Iedereen is uitgelaten. De juf van de school wordt in het zonnetje gezet, alle vrijwilligers worden bedankt. Er wordt gezoend en omhelsd. En dan is het voorbij, de jaarlijkse uitvoering.
In de foyer wachten ze hun dochter op. Als een ster wordt ze onthaald. "En waar was je nou bij de vleermuisdans?" vragen ze. Ze willen het toch weten. Maar dochter kijkt haar ouders vol ongeloof aan. "Heb je me niet gezien, dan?" vraagt ze verontwaardigd. "De vleermuisdans ging juist heel goed!"
Volgend jaar zit ze vast in de toneelklas!
< blog archief