Als ik door de lange gangen van Het Muziektheater naar mijn kantoor loop, hoor ik ineens muziek uit een van de balletstudio's. Kennelijk zit er iemand, midden in de nacht, op de vleugel te spelen. Een weemoedige melodie waaiert de gang op. Bij de studio aangekomen kijk ik naar binnen. Ik hoor de piano wel maar kan de pianist niet zien. Want hij of zij zit in het volslagen pikkedonker te spelen. Stilletjes blijf ik op de gang staan, nog steeds onopgemerkt, en luister.
Het zijn klanken van weemoed en verlangen. Dat moet welhaast iets Russisch zijn, maar ik herken de componist niet. De melodie herhaalt zichzelf steeds, begint weer van voor af aan. Alsof de pianist geen afscheid kan nemen van zijn lievelingsakkoorden. Maar ook ik wil dit moment vasthouden. De pianist en ik delen het onvermogen om afscheid te nemen. Ik wil geen afscheid nemen van deze heerlijke avond, van deze heerlijke week. Ik zou, net als de muziek die nu door de nacht klinkt, ook wel weer even van voorafaan willen beginnen. Zodat het weer dinsdagmorgen zou zijn, de dag van het Gala. Ik zou de aankleding van het gebouw weer inspecteren, de laatste puntjes op de i zetten, mezelf weer omkleden, mijn vrouw bewonderen in haar nieuwe jurk, de eerste gasten de hand schudden, de Majesteit begroeten, met de Ministers converseren, de complimenten van Máxima in ontvangst nemen voor onze YouTube filmpjes en voor de live-bioscoopuitzending, blij verrast zijn door het oprechte enthousiasme van de Burgemeester, de jubelende felicitaties van Joop en Janine Van den Ende in ontvangst nemen, de opgeluchte en trotse Hans-Willem en Frederik complimenteren, enzovoort enzovoort. Opnieuw zou ik de opwinding ervaren die de hele avond door het theater gonst. En als de belangrijke gasten weer vertrokken zijn zou ik me, net als die fantastische dinsdagnacht, weer op de dansvloer begeven en samen met Ted aan de DJ vragen of hij toch nog een half uurtje langer wil draaien. Ja, ik zou het allemaal weer van voorafaan willen beleven. En dan nog een keer.
Ineens houdt de pianist op. Midden in de melodie. Alsof hij zich plotsklaps realiseert dat het afscheid uiteindelijk onvermijdelijk is. Dat vroeg of laat het einde toch wel komt, en uitstel zinloos is. Hij beent de donkere studio uit, en ik tref hem op de gang. Het is Boris Akimov, de beroemde Russische balletdocent die al jaren enkele weken bij ons komt om les te geven aan de dansers. Ik bedank hem en vraag wat hij speelde. "Just a little music", zegt hij met een bescheiden glimlach. "Just Russian melody. I have recording at home. Bring you present next time", belooft hij. En dan snelt hij gehaast weg, alsof de tijd hem op de hielen zit.
Ik haast me niet. Ik neem de tijd. Zo stel ik het afscheid toch nog even uit. Op mijn tocht langs de verlaten kantoren op weg naar huis klinkt de melodie van Boris Akimov nog in mijn hoofd. Weemoed en verlangen. Weemoed, omdat het al weer bijna voorbij is, deze feestweek, waarin alles waar we de afgelopen jaren met z'n allen zo hard voor gewerkt hebben zo overtuigend aan de buitenwereld is geëtaleerd. Maar ook Verlangen. Verlangen naar nieuwe uitdagingen, nieuwe successen, nieuwe mijlpalen.
< blog archief