Studio 1. Her en der staan groepjes meisjes in tutu te kletsen. Rechts hangen een stuk of wat jongens op een barre. Een balletmeester instrueert midden in de zaal een aantal dansers, terwijl vooraan een meute kinderen in balletkleding streng wordt toegesproken. Twee andere balletmeesters overleggen. Enkele solisten oefenen nog wat passen. Ondertussen worden maskers binnengebracht. Een houten pop staat klaar, net als een kanon, en een aantal houten paarden. Dansers komen aangelopen en anderen gaan de studio weer uit. Het is een ware kakofonie. Ik schat dat er bijna honderd mensen in Studio 1 zijn. Wat zijn ze toch allemaal aan het doen, begin ik me af te vragen. Maar dan klapt iemand in zijn handen. Ineens wordt het stil. De pianist zet in: Tsjaikovski. En dan wordt alles anders.
Het is vrijdagmiddag. De week was druk. Mijn zoveelste vergadering zit er op. Buiten begint het te schemeren en de regendruppels slaan tegen het raam. Ik heb ineens geen zin meer om achter de computer te gaan zitten. Soms moet je jezelf iets gunnen. Ik heb het verdiend, vind ik zelf, dus ga ik deze vrijdagmiddag in Studio 1 zitten, bij de eerste ‘doorloop’ van Notenkraker & Muizenkoning.
Dansers, figuranten, balletmeesters en meer dan twintig kinderen van de balletschool: het is een enorme meute en een enorm rommelig gedoe. Maar vergis je niet: hier is sprake van georganiseerde chaos. Want iedereen weet precies wat hij moet doen. Verschillende balletmeesters hebben in de voorbije weken afzonderlijke stukken ingestudeerd van het ballet, en vandaag worden al die fragmenten ‘aan elkaar geplakt’. Nu wordt voor het eerst de hele eerste akte doorgespeeld.
Alles valt op zijn plaats. De dansers die maar wat rond lijken te hangen, blijken heel goed te weten wanneer ze aan de beurt zijn en komen meteen in actie als ‘hun’ balletmeester iets zegt. Tweede en derde bezettingen staan in de hoeken passen in te studeren of zitten aan de kant om alle aanwijzingen op te pikken. Ze lijken zo maar wat rond te hangen, maar dat is slechts schijn. Hier is iedereen geconcentreerd aan het werk. Net als de kinderen van de balletschool, die soms even giechelen als iets misgaat. Maar ook zij weten wanneer ze moeten opletten of even kunnen ontspannen.
Robert, die vanmiddag de pianist van dienst is, mag zich uitleven. Want de opzwellende orkestmuziek van Akte 1 met slechts één piano te evenaren vraagt om stevig pianospel. Het is aan hem toevertrouwd.
Wie hier als buitenstaander bij zit, zoals ik, kan niet anders dan overrompeld zijn door dit indrukwekkende vertoon van professionaliteit. Misschien dat daarom Tsjaikovski op deze vrijdagmiddag geen groot bezette kopersectie nodig heeft om te ontroeren, terwijl de gevechtsscène met zijn immense complexiteit extra adembenemend is als je er zo bovenop mag zitten. Wat een belevenis. Robert gaat prachtig tekeer op zijn vleugel. Muizen stormen binnen! Het kanon wordt afgeschoten! En daar zijn de soldaten op hun paarden! Een zwaardgevecht! Het is een wonder dat ook vanmiddag niemand op elkaar botst.
En dan, dan komt die prachtige pas-de-deux. De muziek luwt. Tsjaikovski neemt even gas terug. Om ons daarna misschien wel de mooiste melodie aan te reiken die hij ooit geschreven heeft. Een weldadige romantiek golft de studio in.
Buiten regent het nog steeds. Mensen fietsen tegen een straffe wind in naar huis. Het lijkt wel dubbel herfst. Maar in Studio 1 is het ondertussen winter geworden. Ik zie er een heerlijk pak sneeuw liggen en de vlokken dwarrelen nog steeds naar beneden. Weelderige en warme kopersecties vermengen zich met zwoel klinkende strijkers, feestelijk slagwerk en ontroerende harpen. Een haardvuur knappert en er liggen overal cadeautjes. En ruikt het inderdaad naar dennetakken en chocolademelk?
Zomaar een vrijdagmiddag, in het helle TL-licht van een Studio. Laat die feestdagen nu maar komen.
< blog archief