Dat zijn het ook. Maar wel sterren in een andere arena dan de Amsterdam Arena. Het zal niet de eerste ontdekking zijn van de avond. Zo vallen er ook heel wat monden open als oud-danser Altin vertelt dat hij drie uur voor aanvang van de voorstelling al in de kap-en-grime moest zitten om een pruik ‘opgelijmd’ te krijgen. Als soliste Anu verhaalt van haar zesdaagse werkweek. Als John het blessureleed beschrijft dat met hem op de fysiotafel wordt gedeeld. Of als Oliver op het kostuumatelier uitlegt dat spitzen lekker ruiken als je ze in de oven legt, omdat ze gemaakt zijn van bloem en lak.
Ik geniet. Niets leukers dan een gezelschap rondleiden door Het Muziektheater langs de verborgen schatten van Het Nationale Ballet. En zeker dit gezelschap. Het zijn mensen waarvan we weten dat ze van ons gezelschap of van kunst en cultuur houden. En ze zijn hier niet voor niets. Want we lanceren vanavond onze nieuwe Geefkringen, en we hopen dat ze willen overwegen om Het Nationale Ballet te ondersteunen door lid van een van de kringen te worden. Daarvoor hoef je trouwens geen miljonair te zijn, want als je gedurende vijf jaar duizend euro per jaar schenkt mag je jezelf lid van het Corps de Ballet noemen. Tussen de vijf- en tienduizend word je Coryphee, en voor tien of meer mag je met enige trots zeggen dat je Solist bent bij Het Nationale Ballet. Dat zijn de bruto bedragen, want de fiscale aftrekmogelijkheden van de nieuwe geefwet zorgen ervoor dat het netto-effect een stuk sympathieker is voor de donateur.
Veel culturele instellingen hebben al vergelijkbare “kringen”, “kamers” of “clubs”, sommige al decennialang. En daar wordt veel geld opgehaald, geld dat ook aan onze kunstvorm besteed had kunnen worden. Daarom is het voor Het Nationale Ballet een belangrijke stap dat we ons actiever in de strijd mengen om het particuliere geld. Het zal trouwens niet vanzelf gaan. Want tussen het balletpubliek is er gemiddeld genomen toch wat minder “oud geld” te vinden dan bijvoorbeeld in de B-serie van Het Concertgebouworkest. En omdat we relatief laat op de markt komen hebben veel donateurs hun hart al verpand aan een ander. Maar daar staat tegenover dat wij iets heel bijzonder te bieden hebben. Want waar de meesten van onze concurrenten hun donateurs vragen om vooral stenen of spullen te ondersteunen – het onderhoud van een gebouw, de aanschaf van een schilderij – hebben wij mensen van vlees en bloed “in de aanbieding”. Zoals Igone en Casey, die deze avond de Witte Zwaan pas-de-deux dansen voor de ademloze toeschouwers, en daarmee alles bewijzen van wat ik in mijn toespraak dan al gezegd heb over topkwaliteit en uitzonderlijk talent.
De rondleiding van de potentiele donateurs voert ook langs het zijtoneel, waar een repetitie van Het Zwanenmeer aan de gang is. De dansers en technici kijken er niet meer van op; ze zijn inmiddels wel gekker gewend. Want eerder deze week liepen er tijdens de repetitie nog 250 amateurfotografen rond, die deelnamen aan de fotowedstrijd die we samen met Het Parool organiseerden (7 weken media-aandacht!). Ongelofelijk trouwens hoeveel decibellen er worden geproduceerd als honderden fotocamera’s op hetzelfde moment klikken.
Anders dan de fotografen, die zich moesten ophouden in met linten uitgezette vakken, mogen de potentiële donateurs van dichtbij naar de repetitie kijken. En dus vind ik ze terug tussen de figuratie op het bordes van het paleis in de eerste akte van Het Zwanenmeer. Zo kunnen ze toch mooi vertellen dat ze op het podium van Het Muziektheater hebben gestaan. Dan is het nog maar een kleine stap om toe te treden tot het Corps de Ballet of de Solisten. Toch? Hopen we.
< blog archief