Van de nood een deugd maken

Een balletstudio is eigenlijk net een soort gymzaal. Inclusief het gebruikelijke TL-licht en de zweetlucht. En de ruimtes achter het podium zijn van kaal beton. Waarom hebben we in vredesnaam bedacht dat op deze totaal ongezellige plekken het jaarlijkse zakendiner van Het Nationale Ballet zal plaatsvinden? Dat diner werd toch al vijf keer eerder op het podium van Het Muziektheater gehouden? Kijk, dat is wél een mooie plek. Niet voor niets was het diner steeds een groot succes. Maar hadden we bedrijven wel mogen vragen om een tafel te kopen als ze deze keer moeten eten op de lelijkste plek van het theater?

Elf bedrijven hebben een tafel gekocht voor het diner. Sommige van hen waren bij eerdere edities ook al van de partij, en zulke trouwe sponsors verdienen weer een geweldige avond. Maar ook nieuwe bedrijven hebben een tafel gekocht, en je hoopt dat ze zo onder de indruk zijn dat ze volgend jaar weer meedoen, of misschien een grotere sponsoring willen overwegen. Dus kunnen we ons geen misser permitteren. Maar dat podium, dat staat ons deze keer niet ter beschikking. Want dit krankzinnig drukke seizoen liet geen ruimte in de planning. Er is zelfs nog even overwogen om het diner helemaal niet door te laten gaan. Maar dat zou een zwaktebod geweest zijn.

Dus besloten we van de nood een deugd te maken.

Als we niet op de mooiste plek van het gebouw kunnen eten dan eten we op de lelijkste. Niet voor de schermen, maar er achter. Niet op de plek waar de magie van het theater zich normaal voltrekt, maar daar waar dagelijks het harde, rauwe werk wordt gedaan dat voor die magie nodig is.

Met dat in gedachte ontstaat een totaal andere invulling dan de vijf eerdere edities van het zakendiner. We nemen deze keer de gasten mee naar verschillende repetitie-studio’s. Daar zijn we nog niet eerder geweest, en krijgen ze optredens te zien. Gegeten wordt er in het betonnen gebied aan lange tafels, op de plek waar normaal de decors worden gelost en gemonteerd. En we laten ze de vierde acte van Het Zwanenmeer zien, ook iets nieuws want tijdens de diners op het podium was er alleen ruimte voor enkele pas de deux. Dus wordt er een datum gekozen waarop een voorstelling van Het Zwanenmeer staat gepland. Tijdens de voorstelling wordt er backstage gegeten, dan naar de vierde akte tussen het gewone publiek en tenslotte het laatste drankje op het podium met de dansers erbij.

Zo gaan we het doen. Anders dan anders, maar evengoed bijzonder.

Maar naarmate de datum van 3 november 2011 dichterbij komt slaat toch wat twijfel toe. Wordt dit programma wel speciaal genoeg? Is er eigenlijk wel iets te maken van zo’n balletstudio? Kunnen we wel sfeer maken in dat betonnen gebied? Wat zullen de bankiers en de managers ervan vinden om daar te eten? Is het programma niet veel te laat afgelopen? En kun je het wel maken om alleen die vierde akte te laten zien?

Ja, dat kun je wel maken! Onze gasten blijken het geweldig te vinden. En allemachtig, wat zijn die studio en dat betonnen gebied zomaar prachtig geworden! Er is door onze technische mensen getoverd met licht en ruimte, en nu blijkt het inderdaad een spectaculaire plek om te eten. De cateraar heeft prachtig gedekt en goed gekookt. Olga speelt geweldig sfeervol piano. Tijdens het eten paraderen er steeds dansers en figuranten langs de gasten die het schouwspel met applaus belonen. In de studio’s staat iedereen zo dicht bij de dansers dat de impact van de optredens enorm is. En aan het einde van de avond kijkt iedereen tijdens de borrel zijn ogen uit op het podium én op de zwaantjes en de solisten, die zich tussen de gasten mengen.

Als de laatste gasten huiswaarts keren is het bijna middernacht.

“De beste editie ooit”, vinden een trotse Wim en Rita Kok, die ook alle eerdere zakendiners hebben meegemaakt. “Wat hebben wij een geweldige avond gehad”, zegt de burgemeester, die alvast aankondigt dat hij met zijn kinderen naar Notenkraker en Muizenkoning komt. “Wij maken heel veel relatie-evenementen mee, maar dit sloeg echt alles”, meldt de gastheer van een van de nieuwe bedrijven. “Volgend jaar zijn we weer van de partij”, laat hij weten bij het afscheid.

Van de nood een deugd maken: niks mis mee!

(Moet je wel goede mensen hebben om er de schouders onder te zetten. En goede mensen, die hebben we, dat is maar weer eens gebleken.)