Rudi van Dantzig is niet meer. Bezweken onder een gevecht dat hij niet kon winnen. De kranten stonden er vol van en ook op de TV was er veel aandacht voor het overlijden van een van de grootste kunstenaars van onze tijd. Terecht.
Omdat ik hier meestal schrijf over een actuele gebeurtenis ligt het voor de hand dat ook mijn blog nu over Rudi van Dantzig gaat. Dat zou eens te meer logisch zijn als je bedenkt hoe groot zijn betekenis is voor Het Nationale Ballet en voor zoveel generaties dansers persoonlijk. Meer dan dat: voor een hele kunstvorm. Rudi van Dantzig was een Monument.
Misschien is dat de reden dat ik mijn blog dit keer niet uit de pen krijg. Deze man is simpelweg te groot voor mijn wekelijkse wederwaardigheidsrubriekje.
De eerlijkheid gebiedt bovendien te zeggen dat ik hem persoonlijk niet goed kende. Ik wist natuurlijk wie hij was en wat hij betekende. Maar in de vier jaar die ik nu doorbreng bij ‘zijn’ gezelschap heb ik hem maar enkele keren zelf ontmoet. Als hij er was, dan was hij in de studio; de kantoren waren immers nooit zijn domein. Dus kan ik aan de prachtige woorden die Ted op onze website over hem schreef nauwelijks eigen ervaringen toevoegen. Dan kun je maar beter zwijgen en luisteren.
Geen blog over Rudi dus.
Ik zou in de blog van deze week ook de persconferentie hebben kunnen beschrijven waarmee we afgelopen maandag de fusie aankondigden tussen De Nederlandse Opera, Het Muziektheater Amsterdam en Het Nationale Ballet. Een persconferentie is sowieso een gebeurtenis die zich goed leent voor een blogje, en deze al helemaal. Want hier was sprake van een historisch moment: de voltooiing van een geschiedenis die al decennia geleden werd ingezet met het besluit om de gezelschappen voor opera en ballet samen te brengen in één gebouw. Het was nog in de tijd van Rudi van Dantzig dat het samenlevingscontract werd aangegaan, en daarmee een ontwikkeling op gang werd gebracht die nu, ruim 25 jaar later, is afgesloten met de aankondiging dat het gezelschap gaat trouwen. Dat kun je met recht toch wel historisch noemen. In mijn blog zou ik kunnen beschrijven hoe de directies van Opera en Ballet samen unisono optraden ten overstaan van de pers, en hoe goed dat voelde. Of hoe Ted en ik tijdens de lunch na afloop aan de journalisten uitlegden dat deze stap in het belang is van ons gezelschap en van onze kunstvorm. Mijn blog zou onderstrepen dat we denken recht te doen aan de erfenis die we van Rudi hebben meegekregen.
Dat zou een mooie blog hebben kunnen worden.
Maar om juist als de man overlijdt die Het Nationale Ballet zo’n eigen autonoom gezicht gaf, over een fusie te schrijven van datzelfde Nationale Ballet – dat voelt op de een of andere merkwaardige manier toch niet zo goed. Wat zou Rudi zelf eigenlijk van de fusie gevonden hebben? Zou hij hebben gerebelleerd tegen de verzakelijking en schaalvergroting die nu eenmaal bij zo’n fusie horen? Of zou hij de krachtenbundeling verstandig hebben gevonden in het licht van een nieuwe tijd, zoals hij destijds de noodzaak van de intrek in het Muziektheater begreep – hoezeer hij er ook tegenop zag.
Het was al met al een bewogen week. En een week die in meerdere opzichten de afsluiting van een periode markeerde. Ik ben er stil van geworden. Ik doe er liever even het zwijgen toe.
Daarom: wegens omstandigheden deze week geen blog.
< blog archief