Het is overvol in het zaaltje en nu al warm. Iedereen is er. Collega’s van het kostuumatelier, het decoratelier en de rekwisietendienst zitten verwachtingsvol klaar. Zij moeten immers de komende maanden aan de slag om alle decors, kostuums en rekwisieten te gaan maken. Schilderen, zagen, timmeren, naaien, knippen, lassen: vandaag gaan ze zien en horen wat hen te doen staat. De AVC-afdeling is er, want er zal videoprojectie worden gebruikt. Ook de toneel- en belichtingsdienst en de productieleiding zijn afgevaardigd; deze afdelingen zullen straks de productie op het toneel moeten neerzetten en ‘runnen’. Ook de collega’s van de marketingafdeling zijn gekomen, want die moeten volgend jaar 25.000 kaarten verkopen – en hoe meer ze over de productie weten, des te beter ze het verkoopverhaal kunnen voorbereiden. Zij gaan vandaag horen wat hen te wachten staat.
Alle aandacht is gericht op de maquette die voor de presentatie gereed staat. Het is een uniek stukje ambachtelijkheid. Op schaal zijn ons podium en alle coulissen nagebouwd. Er liggen miniatuurfiguurtjes klaar: de hoofdpersonen uit het ballet. De decorstukken, achterdoeken en gordijnen zijn gemaakt volgens het ontwerp voor het echte theater, maar dan in het klein. Ze kunnen in de maquette worden gehangen zodat alle changementen kunnen worden nagebootst. En er staan kleine spotjes opgesteld die de toneelbelichting benaderen. Net echt allemaal.
Een korte introductie door Ted, en dan krijgt de choreograaf het woord. Hij blijkt een begenadigd verteller en neemt ons, als ware wij het publiek in de grote zaal, mee door het ballet. We leren de hoofdpersoon kennen, maar ook haar tegenspeler en de andere personages. De choreograaf heeft zijn eigen kijk op het verhaal, en met grote charme belicht hij zijn eigen interpretatie. De ontwerper wisselt ondertussen de miniatuur-decorstukken en doeken in de maquette en zo gaan we van toneelbeeld naar toneelbeeld. We zien zijn ontwerpen ‘live on stage’, maar dan in het klein, tot leven komen.
Daar zitten we. Een stuk of veertig nuchtere volwassenen in een naargeestig en benauwd zaaltje. Maar het is er heerlijk toeven. Ademloos als kleine kinderen luisteren we naar het tijdloze verhaal waar het ballet over gaat. Onze verbeelding krijgt weer even de vrije hand. We ‘zien’ hoe onze heldin straks over het podium van ons Muziektheater zal zwieren en hoe haar geliefde voor haar valt. Het is fascinerend om zo getuige te mogen zijn van het proces van schepping en creatie. Wat ooit begonn als een simpele gedachte is door creatieve geesten tot leven gebracht. En zij laten ons vandaag toe in hun domein. Nog niet alles is helemaal uitgedacht en ontworpen, maar het scheppingsproces is op stoom en we hebben nu gezien waar het naartoe gaat. Velen in de zaal gaan er vanaf vandaag intensief aan bijdragen. Want de kostuumontwerper en ons kostuumatelier zullen samen aan de productie werken en elkaars werk beïnvloeden, net zoals het decorontwerp wordt beïnvloed door de vakkennis en adviezen van ons decoratelier. Wat we vandaag hebben gezien is nog maar het begin; het wordt allemaal nog veel mooier.
En zo zal dit ballet, tot vanochtend voor mij nog slechts een titel in een planningsschema, blijven groeien. Groeien, tot ze volwassen genoeg is op het podium te staan. “Dat is al over een jaar!”, zegt de choreograaf en hij kijkt zorgelijk bij alles wat er nog gebeuren moet. December 2012, voor hem is dat overmorgen.
Maar voor mij voelt het als een eeuwigheid.