Facebook en Twitter zijn tegenwoordig al zover in het dagelijkse leven doorgedrongen dat er generaties opgroeien die alleen nog via hun schermpje met elkaar lijken te kunnen communiceren. Persoonlijk contact tussen mensen sterft uit. Zo wordt de wereld steeds armzaliger. Althans, dan vinden de pessimisten onder ons. Misschien hebben ze wel een beetje gelijk. Maar als je aan een heleboel mensen tegelijk iets te vertellen hebt, zoals ik, dan zijn die moderne media toch enorm handig.
Ik heb inderdaad iets te vertellen. Aan alle liefhebbers en supporters van Het Nationale Ballet. En aan de collega’s en medewerkers van het gezelschap en van Het Muziektheater Amsterdam.
Namelijk dat ik vertrek.
Nog twee maanden, en dan begin ik aan iets nieuws. Dan word ik Algemeen Directeur van Rijksmuseum Volkenkunde in Leiden.
Vier jaar lang heb ik samen met Ted leiding mogen geven aan Het Nationale Ballet. Dat was genieten. Wat was het fijn samenwerken met hem en met de andere collega’s. We haalden het beste in elkaar naar boven. En wat was het een mooie baan, als zakelijk directeur. Maar ja, die baan bestaat straks niet meer. Want met ingang van 1 januari 2013 fuseert Het Nationale Ballet met De Nederlandse Opera en Het Muziektheater Amsterdam. En dan ontstaat een nieuwe organisatie die in de structuur geen zakelijk directeur voor ballet meer kent.
Dat zag ik natuurlijk al een hele tijd aankomen. Het besluit om te fuseren is immers al lang geleden genomen. Ik had er dus ook voor kunnen kiezen om eerder weg te gaan. Maar ik wilde de organisatie met een gerust hart kunnen verlaten. En dat is nu het geval. De financiële resultaten voor 2011 zijn uitstekend, het vermogen van de stichting is solide, er is een sterk beleidsplan voor 2013-2016, de voorbereidingen voor de fusie zijn op stoom en de nieuwe Algemeen Directeur voor de fusieorganisatie is benoemd. Een goed moment om nieuwe wegen in te slaan.
Ik verheug me enorm op Museum Volkenkunde. Een prachtig instituut met een sterke (inter)nationale reputatie en een groot maatschappelijk belang. Na zeventien jaar Amsterdam en twintig jaar podiumkunsten zet ik mijn loopbaan voort in een nieuwe stad en in een nieuwe sector. Opwindend en verrijkend.
Ik neem natuurlijk nog persoonlijk afscheid. Want zo’n blog is dan wel handig om deze boodschap te verspreiden, maar volstaat niet om mensen te bedanken. Voor de inspirerende samenwerking, voor het vertrouwen, voor de steun. Voor alles wat Het Nationale Ballet en Het Muziektheater voor mij betekend hebben. En dat is heel veel. Ik ga er de komende twee maanden dan ook nog even flink van genieten.